คดีแรงงานและเลิกจ้าง

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1538/2558 แม้ศาลแรงงานจะฟังข้อเท็จจริงว่าลูกจ้างจงใจทำให้นายจ้างได้รับความเสียหายจริง แต่เมื่อนายจ้างไม่ได้ระบุข้อเท็จจริงนั้นไว้ในหนังสือเลิกจ้างและไม่ได้แจ้งในขณะเลิกจ้าง ก็ยกเหตุนั้นขึ้นอ้างเพื่อไม่จ่ายค่าชดเชยในภายหลังไม่ได้ ตาม พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 119 วรรคท้าย

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 8417/2551 พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ไม่ได้ใช้คำว่าโดยทุจริตอย่างที่บัญญัติไว้ใน ป.อ. มาตรา 1 (1) คำว่าทุจริตตามมาตรา 119 (1) จึงต้องใช้ความหมายตามพจนานุกรมว่าความประพฤติชั่ว โกง ไม่ซื่อตรง ซึ่งกว้างกว่าความหมายทางอาญา

คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 2347/2543 การที่นายจ้างขาดสภาพคล่องทางการเงินและไม่มีผู้ร่วมลงทุนใหม่ เป็นเหตุอันสมควร ไม่เป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม แต่ก็ไม่ใช่เหตุตาม พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 มาตรา 119 จึงไม่ทำให้นายจ้างพ้นหน้าที่จ่ายค่าชดเชยและสินจ้างแทนการบอกกล่าวล่วงหน้า